[ .:.:.b.l.u.e.s.k.i.e.s.:.:. ]

<body><script type="text/javascript"> function setAttributeOnload(object, attribute, val) { if(window.addEventListener) { window.addEventListener('load', function(){ object[attribute] = val; }, false); } else { window.attachEvent('onload', function(){ object[attribute] = val; }); } } </script> <div id="navbar-iframe-container"></div> <script type="text/javascript" src="https://apis.google.com/js/platform.js"></script> <script type="text/javascript"> gapi.load("gapi.iframes:gapi.iframes.style.bubble", function() { if (gapi.iframes && gapi.iframes.getContext) { gapi.iframes.getContext().openChild({ url: 'https://www.blogger.com/navbar/18722139?origin\x3dhttp://angpambansangbiskwit.blogspot.com', where: document.getElementById("navbar-iframe-container"), id: "navbar-iframe" }); } }); </script>

~;~;~;~;~;~BLUESKIES~;~;~;~;~;~

- click the circles at the left for navigation -

Hit Counter

mga kinaiinisan...pf

hay naku. you know the band (siguro naman gets niyo kung sino tinutukoy ko di ba?), they played at my college yesterday evening. and sure, they were nice, they entertained me...pero parang nag-iba sila nung pauwi na kami(sumabay ako sa kanila pauwi) and you might think na lucky me di ba? pero ang hirap kasi na walang pumapansin sau sa isang tight and cramped na situation...hahaha...and the only time na pinansin ka nila was when one of them thought na pwede ka nilang gamitin para gawin mga requirements nila...pero di ba? ano bang inexpect niya? duh, ndi niya ba ma-comprehend na ginagamit ko naman utak ko noh, dude, in the first place, di naman ata mapupunta where i am now kung tatanga-tanga lang ako at magpapagamit ako nang ganun. anyway, i really don't like them as people!!!!

naiinis naman ako na napakarami kong gagawin pero para sa isang subject lang siya. and may kelangan din ako gawin para sa aking extracurriculars. i should have known that happy days would be over as soon as friday was over.

and one of our beloved profs from the psych dept just died nung friday. di ko pa siya naging prof pero isa siyang institusyon na sa dept, at actually, hindi lang sa dept namin, sa marami pang iba. siya lang ang nag-iisang prof na nagtuturo nung subject na tinuro niya. at ang sad kasi di ko man lang na-experience ang mapabilang sa klase niya.

hay naku. isa pang sobrang kong kinaiinisan....bakit kasi kelangan maglaglag? tama bang ilaglag ako ng mga tinatawag kong "friends"? i mean, bakit ang hirap para sa kanila na protektahan yung kaibigan nila? or are they just really not my friends? nakakainis eh, bakit kelangan gawin yun. para san pa ang nagsasabihan kayo ng mga sikreto niyo sa isa't isa? at para san pa ang pagtago mo ng sikreto nila nang sila, they would do anything for you to be embbarassed. ngayon alam ko na kung sino ang mga tunay na kaibigan. and kasama kayo dun. i really don't wanna put all of my "kinasasaktan" dito about my so-called freakin friends kasi baka matuklasan at this moment, pero andami talaga ng issue ko sa kanila at nasasaktan ako. grabe eh, parang feel ko they just wanna hang out with me so that they'd have somebody to pick with and somebody para kawawain nila...

and for that reason, sila pa tong nagcocomplain na nagigingg agresibo na daw ako. what the hell do they expect me to do? do they really expect me to be just happy and take it all in? hahahaha freakin no way men.

at isa pang complain ko....bakit ganun? why is it so hard sa mga "friends" ko sa pagbibigay ng reassurance, ng comfort, ng complements, ng pagmamahal? sana...di ko na lang sila nakilala. hanggang ngayon, iniisip ko kung tama bang kabilang ako ng isang something...na i just don't wanna say right now pero feel ko maiintindihan niyo.

||'| still waiting @ 8:43 PM |'||